Ferman Karaçam yazdı: İbrahim Yekeler

Hayat dediğin ne ki?

Bir gölgelenmek vakti kadar kalıp sonra gidiyoruz.

Yani, burası sahiden bir gölgelik.

Üstelik giderken yanımıza o, canhıraş kazandıklarımızdan hiçbir şey almadan gidiyoruz.

İbrahim de gitti.

Birlikte gölgelendiğimiz vakit içinde, şehadet ederim ki çok hoş bir kişiydi İbrahim.

Dava adamlığı, arkadaşlığı, dostluğu, ahlakı, yöneticiliği, mütevaziliği, yardım severliği.. ile tanıdım onu.

En değerlisi de cüreti ile.

1977 Yılının ilkbahar aylarıydı, ülkücü kümeyle aramızda bir müddetten beri devam eden gerginlik, ahir 1. yurtta patladı.

Yurdun giriş katında MTTB’liler olarak biz, üst üç katında da ülkücü gençler kalıyordu.

Akşama sahih bizim katın önünden üst katlara olan girişi karyolalarımızla kapattık.

Yani ülkücüler ne yurda girebilir, ne de çıkabilirlerdi.

Gece saat üçe kadar; Emniyet Amiri, Vali, 7. Kolordu Kumandanı o hengam Yöneticimiz olan D. Hasan Aktürk’le birlikte dışarıdan gelip, direnişi içeriden yöneten “Arap Salih’le “ görüştüler, direnişten vaz geçmemizi istediler.

Ama öbür yurtlarda kalan arkadaşlarımızla birlikte, bir yurtta toplanmak biçimindeki isteğimiz karşılanmayınca, direnişe devam ettik.

Ettik fakat, gece saat 03’de yurdun derhal girişine, merdivenlerin başlangıcına, üç adet sis bombası attılar.

Bir mühlet sonra dumanlar içinde kaldık, gözlerimiz yaşarıp, bakışlarımız bulandı ve yarı baygın hale geldik.

Kolumdan sürükleyerek büyükçe bir askeri servis otobüsüne bindirdiklerini hayal, meyal hatırlarım.

Tam olarak kendime geldiğimde, tüm 1. yurt arkadaşlarımızla birlikte, bir çoğumuz terlik ve pijamalı olarak, erlere ilişkin, demir sandalyeleri olan bir yemekhanedeydik ve üst sınıfların evvelden, benim de sonradan tanıdığım yedek subay Mustafa İsen ortalıkta canı sıkkın bir biçimde cins atıyordu.

132 bireydik.

Bu nezaretten oldukça bir mühlet sonra kurtulduk fakat, bir kısmımız hafifçe dayakla, bir kısmımız azapla, bir kısmımız mahpusla ve bir kısmımız da kaçarak kurtulduk.

Aradan bir vakit geçti, 1. yurdun üst katlarında kalıp, bizim sınıfta olan ve bu hadiseden etkilenen ülkücü birkaç kişi bana sınıfımızda saldırdılar şayet, Mithat Balcı imdada yetişmeseydi ….!

Gündüz Atbaş bizim fakültenin yöneticisi, ben de kısmımızın sorumlusuydum.

Gündüz, Edebiyat Fakültesinden bir küme MTTB’li arkadaşımızla bir arada gelip bizi sınıftan çıkardılar.

Arkadaşlar beni ortalarına aldılar, yurda akıllıca gidiyoruz, bir tarafta 300-350 kişilik ülkücü küme, başka tarafta o sayıya yakın bizim küme, ortada her iki kümenin Yönetici ve başkanları hadisesi yatıştırmaya çalışıyorlar.

Tam o sırada İbrahim…!

Elinde o meşhur demir lamamız, gözleri kararmış, “ …Ula Fermanı dövmüşler, Fermanı dövmüşler…” diye koşarak geliyor, uzaktan sesini duydum, kucakladım….

Erzurum’dan İstanbul’a, Siyami Ersek’e gelişini birlikte konuştuk, ahir karar verdi, geldi.

Uzun vakit Hastaneyi, tarihinde hiç olmadığı kadar güzel yönetti ancak, ahir çok üzdüler kardeşimi, Numune Hastanesi’nde de Başhekimlik yaptı bir mühlet.

Benim kalp doktorumdu, yıllardır yakından ilgilenir, Ahmet Kara’nın vefatında beni adeta himayeye aldı, Raşit Küçük Hoca’nın kalp tabibiydi ve son vakitlerde Raşit Imam ile çok yakından ilgilendi, Imam onu çok severdi, dün, saat 18’e kadar duymamıştı, öğrenince çok üzüldü.

Birden fazla kimse bilmez lakin, İbrahim’in bir şiir kitabı da vardır.

Hassas, zeki, dost ve arkadaş canlısı bir kardeşimizdi.

Davasında samimi, dostluğunda içten, işinde disiplinli, sevecen ancak, çalışkandı ve çalışanlar onu çok severlerdi.

Allah (cc), İbrahim kardeşimizi rahmeti, cenneti ve Cemal’i ile taltif eylesin, ruhu şad, makamı âli olsun.

Bir Cevap Yazın