ŞİDDET HER VAKIT GÖZLE GÖRÜLEN BİR ŞEY DEĞİL

Cinayet, aşağılama, güzele değil, berbata layık görme, hakaret, kalp kırmak, susmak… Sayı olarak her gün birer birer azalırken, aslında en çok birbirimize muhtaçlığımız var. Yaralarımızı göstermeye, onarmaya, düşeni kaldırmaya, susmamaya…

Mustafa Çakan, beş yıldır birlikte olduğu Hacer Göral’ı Antalya Kozağaç mevkisine getirdi. Yol kenarında durdular, arabadan inip bir ağacın altına oturup aldıkları kavunu kesip yemeye başladılar. Ortalarında kolay bir mobilya tartışması yaşanırken, Mustafa kavunu kestiği bıçakla Hacer’e saldırdı. Hacer can havliyle arabaya kaçtı. Fakat Mustafa bıçağı arka arda Hacer’e sapladı. Hayatta hiçbir ağacın altı uğursuz, tekinsiz olmazken o ağacın gölgesinde Hacer hayatını kaybetti, üç çocuğu o gün annesiz kaldı.

Turgut Özkaraca ve karısı Ayşe kurdukları meze sofrasında muhabbet ediyordu. Rakılarını içerken ne olduysa, bir şeylerden tartışmaya başladılar, muhakkak ki meze tabaklarından birinde yedi kat ellerin geçimsizliği vardı. Turgut masadan kalktı, gitti, içerden tabancasını getirdi ve karısının şakağına dayadı. Nasıl bir tesadüfse namluda kurşun olduğunu unutmuştu, tetiği çekince tabanca patladı, Ayşe öldü. Sorduklarında ‘Aslında tek hedefim onu korkutmaktı’ dedi. Tabağın içinde erimiş buzların, yarısı içilmemiş bardakların, kurumuş mezelerin bulaşığını sonraki gün kim bilir kim yıkadı?

Vedat Akça, kendisine sigara parası vermeyen, beş aylık gebe karısı Nuray’ın boğazını bıçakla keserek öldürdü. Kamil Gelgör karısı Aysel’i otobüs durağında, göğsünden sekiz bıçak darbesiyle öldürdü. Mustafa Öztel, karısı Ayda’yı kemerle boğarak öldürdü. Özdemir Serin, karısı Gülseren’i banyoda baltayla başına vurarak öldürdü. Duran Cankurt, dayaktan kaçıp yakınlarına sığınan eşi Necmiye’yi ‘Gel barışalım’ diye meskene çağırmış, kapıdan giren karısını bıçaklayarak öldürmüştü. Bahar Özcan, nüfusa kayıtlı ismiyle Sonbahar, iki çocuk annesiydi. Kocası Ünal karısının kendisini aldattığından emindi, çünkü telefonuna çok bakıyordu. Gece Ünal’ın gözüne uyku girmedi, sabaha karşı karısını uykusunda boğazını sıkarak öldürdü. Sonbahar olarak öleceğini biliyormuş üzere Bahar yaptığı ismi de hayallerine yetmedi.

Güya tüm bunlar birebir ülkede, tıpkı kabahat mahallinde, tek bir katilin elinden çıktı. Katillerin hepsi duruşmadaki savunmalarında, ‘Pişmanım hakim beyefendi. Çok seviyordum onu, o da beni’ dedikleri bayanları sadece bayan oldukları için öldürdüler. Gazetelerin ana sayfasında bir köşeye sıkıştırdıkları bayanları, üçüncü sayfalarına ‘Böyle vahşet görülmedi’ diye taşıyan medya, habere ekledikleri fotoğraflarda bayanların yüzünü saklamayıp, isimlerini açık açık yazarken, katillerin yüzünü buzladı, isimlerini sakladı. Bunun da bir tür şiddet olduğunu bir gün bile gündemine almadı. Şiddet her vakit gözle görülen bir şey değil! Bunu her bayan bilir. Aşkın, sadakatin, arkadaşlığın kılık değiştirebildiğini, aşk sözcüklerinin boncuklar üzere dağılıp küfüre dönebileceğini, kıymetli ikramların, beklemediğin anda gelen ilginin bedel ödetmeye varacağını, dökülen gözyaşlarının her vakit pak olmadığını bilir. Her bayan, bu ikiyüzlülüğün ortasında bu cinayetlerin tek bir kişinin elinden çıkmadığını, bu yangının kundakçısının bir kişi olmadığını ve tıpkı vakitte azmettirenlerin, kundakçıların da hesap vermeyeceğini bilir.

BİZİM KENDİMİZE YAPTIĞIMIZ…

Bayan düşmanı iktidarlar, bayanı canı nasıl isterse o denli harcayan medya, sadece sevilmek, beğenilmek uğruna, kendini bir ödül üzere sunan, ‘Bütün bayanlar onun peşindeydi, o beni seçti’ diyerek hayatının hazinesi sandığı adamın hayatı ona zindan edeceğini bile bile evlenenler ve hatta sadece onu seçti diye ona layık olabilmek için kendini unutan bayanlar, hayatlarındaki erkeklerin bitmeyen ergenlik halleri, erkeklik krizleri kendilerinde fizikî yahut ruhsal yaralara yol açtığı halde, ‘Benim ağrı eşiğim yüksek’ diye dolaşanlar, ‘Bekarlık sultanlıktır’ lafının erkekler için değil bayanlar için yazıldığını hâlâ fark edemeyenler, evliliği karadan denize gemiler indirmişçesine zafer sayanlar…

BİZİM BİRBİRİMİZE YAPTIĞIMIZ…

Bu dünyanın en gereksiz kurumunu beceremeyenleri bakışlarıyla aşağılayanlar, boşanmış arkadaşını evliyken onaylayıp, boşandıktan bir gün sonra bir virüs üzere görmeye başlayanlar, arkadaşını sarıp sarmalamak yerine, arkadaşının boynuna ‘O da geçimsizin teki’ ipini geçirenler, o ipin bir gün kendi ayağına dolaşmayacağından, aldatılmayacağından, bankadaki parası kadar terbiyesizliğinin de haddi hesabı olmayan adamlarla sürdürdükleri hayatın kalıcılığından emin olanlar, kusuru daima hemcinsinde arayan yakın, uzak, arkadaşlar, akrabalar, eşşek kadar oğluna yapay gözyaşlarıyla bakıp ‘Ben onu 18 ay emzirdim’ deyip hâlâ oğlunu göğsünden ayıramayan, gelininden bir tane düzgün kelamı esirgeyip, gelinine, oğlunun nişanlısına oğlunun sefaletiymiş üzere davranan kaynanalar, gözünü meslek hırsı bürümüş, oburunun mutsuzluğundan beslenen, diğerinin başına gelen güzel şeylere tahammül edemeyen, senin mesleğin bitsin diye ‘Senin kocan çok kazanmıyor mu? Bırak allah aşkına çalışmayı, keyfine bak’ diyen, arkadaşlığı bir poker masası üzere gören, arkadaşını korkutup oyundan çektirmek için blöf yapanlar, kendini akıllı öbür herkesi aptal sananlar, bir kahve içiminde yalnızca kendini anlattığından, insanı içini dökmekten vazgeçiren bayanlar, sen içini döktüğünde aslında eline koz verdiklerin, ‘Senin güzelliğin için söylüyorum’ diye başlayan her cümlenin içini yontacağını bile bile, yanıtın olduğu halde buna karşılık vermeyeceğinden emin olanlar, susmanı eziklik, nezaketini siliklik sananlar, bir gün evvel görüştüğü arkadaşından kirpiği bile titremeden sonraki gün çıkacağı seyahati, meskenine yeni diktirdiği perdeleri, çocuğun okulunu değiştirdiğini saklayan, ‘Canım inanmazsın, hiç haberim yok Cemal bize sürpriz yapmış’ yahut ‘Aa yok vallahi de billahi anlattım, sen o gün biraz şeydin, duymamışsındır’ kafesini senin üzerine kilitleyen bayanlar, kendi her adımını projelendirirken sana ‘Anı yaşa’ diyenler, ‘canım sıkkın’ dediğinde, ‘gel ben seni toparlarım’ diyeceğine ‘Yoga yapsana’ diyenler, yaz ortasında kendi bahçesine de kar yağdığını gizleyenler, evladından çok elalemi önemseyen analar babalar, uzak ya da yakın birebir gökyüzünün altında nefes alıp verdiğimiz, bayanlı erkekli herkes, bu yangınların kundak toplamada güzelsindir, onlar bölmede. Sen cephede durursun, onlar karargahta.

ŞİDDET HER VAKIT GÖZLE GÖRÜLEN BİR ŞEY DEĞİL 1

‘BU ADİSYONU KİME YAZALIM?’ DİYE SORSAN HERKES BİRBİRİNE BAKAR

O denli bir utanmazlık çağı ki mağduriyet de yenilgi de daima bu kundakçıların hesabına yazılır. Itidalli ve sistematik bir yalancının kıssasında hadiselere şahitlik eden tek bir kişi bile olmamasının sebebi budur. Bu mağduriyet korosu; vicdanlarda, duruşma salonlarında kendini paka çıkarma konusunda uzmanlaştığından, hemcinsini, diğer bir bayanı aşağılamayı, hakareti, kalp kırmayı, başında şişe kırmayı, şahitsiz hallederler. Bayanın beyanı geçersizdir. Bayan susmalıdır, o denli gülmemelidir, o denli giyinmemelidir, bayan illa ki bunu hak etmiş bir şey yapmıştır. Lakin artık susmak fazilet değildir. Uçurumun kenarından bağırmak yetmez, o uçurumdan uzaklaşmamız gerekir.

BİRBİRİMİZDEN ÖBÜR SIĞINAĞIMIZ YOK

Sayı olarak her gün birer birer azalırken, her bayanın üzerine atılan toprağın birazı bizim üzerimize atılırken, bir gazete kupüründe daha içimizden birinin hayatının son bulmaması için, birbirimize silikon izlerimizi, tam göğsümüzün altındaki yarayı, göz kenarlarımıza yaptırdığımız botokslarla hangi yaralı ifadeyi silmeye çalıştığımızı göstermeliyiz. Ortamızdan gücü tükenenleri yerden kaldırmazsak, yorulursak, yılarsak bu mücadeleyi kaybedeceğiz. Aklımızdan o ağacın altında kalan o kavun, o tetiği tutukluk yapmayan tabancalar, az önce ekmeği kesen sonra bir bayanın gırtlağına, kalbine saplanan bıçaklar, gazetelerden kestiği cinayet haberlerini konutun salonuna yayıp ‘İçlerinden seç bakalım, hangisini tercih edersin’ diyen o adamlar, o adamların çimentolarla doldurduğu bidonlar çıkmasın. Mezarlıkların önünden geçerken radyonun sesini kıssanız da, kulağınıza kocasının vurduğu Hanife’nin hastahaneye götürülürken kocasına sessizce ‘‘Kazayla oldu deriz, korkma bir şey olmaz’ dediği anki sesi, ‘yapılan tüm müdahalelere karşın kurtarılamadı’ diye biten haberler gelsin aklınıza. Yoksa hiç sönmeyen bir yangının siyah beyaz dumanıyla kalacağız baş başa.

YAZI: ELİF KEY

Bir Cevap Yazın